It’s nice to be nice.
We vragen vaak wat iets ons oplevert. Zelfs bij goed doen sluipt die vraag naar binnen: krijg ik er waardering, geluk of goede energie voor terug? Maar misschien verliest het goede juist iets zodra we er een beloning tegenover zetten.
Een vriendelijk gebaar hoeft nergens toe te leiden. Het heeft al betekenis op het moment dat je het doet. Even hoeft een ander zich niet te verdedigen. Even is er ruimte.
In de natuur zien we dat niets helemaal op zichzelf bestaat. Alles leeft te midden van iets anders. Dat maakt de natuur niet vanzelf rechtvaardig of zacht, maar het herinnert ons eraan dat ook wij geen losse eilanden zijn. Wat we doen, raakt het leven om ons heen.
Goed doen is misschien het bewust aanvaarden van die verbondenheid. Je kunt niet bepalen hoe de ander reageert. Wel hoe jij hem tegemoet treedt.
Niet omdat vriendelijkheid altijd wordt beloond. Maar omdat we met iedere ontmoeting iets toevoegen aan de wereld waarin we zelf ook moeten leven.
